เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 ข้าคือสามีของเจ้า
ริมฝีปากบางของเย่จิ่วเฉินเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาดำดูสงบนิ่ง ทว่าคล้ายมีคลื่นยักษ์อันยากหยั่งคะเนซัดกระหน่ำอยู่ภายใน
เหลิ่งเยวี่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า บรรยากาศรอบกายเย่จิ่วเฉินที่ไม่เอ่ยคำใดเปลี่ยนไปแล้ว
ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังดูคมคายหล่อเหลาเหนือสามัญ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกและอันตราย ราวกับราชันอสูรที่เดินออกมาจากขุมนรก เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้ขนลุกด้วยความหวาดหวั่น
แต่เหลิ่งเยวี่ยเป็นคนธรรมดาหรือ?
แน่นอนว่าไม่ใช่!
เหลิ่งเยวี่ยทำสีหน้าสงบนิ่งไร้ระลอก เคร่งขรึมเป็นงานเป็นการและไม่ยอมอ่อนข้อ พลางมองเย่จิ่วเฉินกลับแล้วเอ่ยทีละคำอย่างเน้นหนักว่า “เริงสวาทกลางวันแสก ๆ…ไม่ดี!”
เย่จิ่วเฉิน “???”
ไม่รู้เพราะเหตุใด อารมณ์ที่เดือดพล่านเมื่อครู่กลับมลายหายไปในพริบตาเพราะคำพูดเหลวไหลที่เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยอย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ
ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน