กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 เปิดศึกตะลุมบอน
ฟ้ามืดสลัว แสงจันทร์กระจ่างขาว
หอหนิงเซียงสว่างไสวด้วยแสงโคม ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดและชวนพิกล
สาวใช้ถูกหลิ่วชิงกับซั่วเฟิงใช้กระบี่จ่อไว้ ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ สีหน้าซีดเผือดประหนึ่งกระดาษ ไร้สีเลือด
อีกด้านหนึ่ง เย่โม่หานกับหนิงเซียงยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ต่างจ้องหน้าประจันกัน
“ข้าคือหนิงเซียง ไม่ใช่เหลิ่งรั่วเสวี่ย”
ประโยคเดียวเก้าคำ แต่ก็แสดงท่าทีของหนิงเซียงออกมาทั้งหมดแล้ว
เย่โม่หานมีสีหน้าเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาดำจ้องหนิงเซียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ฮูหยินหนิงเซียงกล่าวถูกแล้ว วันนี้ข้าทำการบุ่มบ่ามไป
เพียงแต่ฮูหยินคล้ายคลึงกับคนรู้จักเก่าคนหนึ่งของข้าอย่างยิ่ง ข้าจึงมีสองเรื่องอยากบอกฮูหยิน”