เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 ข้าคือหนิงเซียง ไม่ใช่เหลิ่งรั่วเสวี่ย
เหลิ่งเยวี่ยเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าคมเข้มของเย่จิ่วเฉินที่ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าอย่างนิ่งงัน
รอบกายมืดสลัว แสงสว่างไม่ชัดเจน
แต่ในชั่วขณะนี้ ใบหน้าของเย่จิ่วเฉินกลับแจ่มชัดเป็นพิเศษ
กระทั่งความถี่ที่ขนตาของเขาสั่นไหวเบา ๆ เหลิ่งเยวี่ยยังมองเห็นได้อย่างชัดแจ้ง
ไม่ถูกต้อง!
เจ้าปีศาจน้อยนี่ผิดปกติเกินไปแล้ว ถึงกับไม่ยอมให้ข้าพูดจบก็จูบเลยหรือ?
อีกทั้งเหลิ่งเยวี่ยยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเย่จิ่วเฉินในวันนี้ ในตอนนี้ ในชั่วขณะนี้ ดูไม่เหมือนกับปกติเลย
แนวรุกอันทรงพลัง ทั้งเผด็จการ ราวกับพายุกำลังจะมา และไม่อาจต้านทานได้ ทำให้เย่จิ่วเฉินในยามนี้ราวกับเป็นคนละคนกับปกติ จนเหลิ่งเยวี่ยรู้สึกราวกับต้านรับไม่ไหว
จุมพิตของเย่จิ่วเฉินเร่าร้อนและเผด็จการขึ้นเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ทำให้เหลิ่งเยวี่ยรู้สึกว่าสมองเริ่มว่างเปล่า แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มติดขัดขึ้นทุกที