เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 308 จะเร็วขนาดนี้ไม่ได้หรือ?
เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยด้วยสีหน้างุนงง ทว่าเหลิ่งเยวี่ยไม่มีทีท่าจะอธิบายให้เขาฟังแม้แต่น้อย
ล้อเล่นน่า
เคยเห็นยอดคนคนไหนเผลอพูดความในใจออกมาแล้ว ยังจะพยายามแก้คำพูดตัวเองบ้างหรือ?
เหลิ่งเยวี่ยคิดเช่นนี้ในใจ แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าวด้วยสีหน้าเย็นชา มาหยุดตรงหน้าเย่จิ่วเฉิน
ระยะห่างระหว่างทั้งสองพลันใกล้กันอย่างยิ่ง ใกล้จนไม่มีใครแทรกกลางได้ ปลายจมูกแทบแตะกัน ลมหายใจแทบสัมผัสกัน
ในดวงตาดำสนิทของเย่จิ่วเฉินมีแววไหววูบอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขารู้จัก เข้าใจ และอยู่ร่วมกันมานานถึงเพียงนี้ ย่อมมีช่วงเวลาที่ใกล้ชิดกันเช่นตอนนี้อีกมาก หากพูดกันตามตรง ทั้งสองควรจะชินเสียแล้ว
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยในระยะใกล้ มองดวงตาลึกล้ำเย็นชาของนาง ซึ่งสะท้อนเงาของเขาที่ไหววูบราวกับเปลวไฟ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอย่างแรง ก่อนจะเต้นถี่เร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้