เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 แผนสอง
บนใบหน้าหล่อเหลาและขาวผ่องของเจียงทิงไป๋ แม้รอยยิ้มจาง ๆ เช่นก่อนหน้าจะหายไปแล้ว ทว่ากลับเผยความหยิ่งทะนงและความมั่นใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ราวกับเพียงเขาเอ่ยปาก เย่โม่หานกับเย่จิ่วเฉินก็จะตอบรับเป็นเสียงเดียวกันว่า—
ใช่!
ความจริงแล้ว เวลานี้สมองของเย่โม่หานว่างเปล่าไปหมด
เรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันนี้ ทำให้ทุกคนตกอยู่ในสภาพมึนงงสับสน ราวกับมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
กระทั่งตอนนี้เย่โม่หานก็ยังจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้บ้าง
ในสมองของเขามีแต่เรื่องที่เหลิ่งรั่วเสวี่ยยังไม่ตาย และฮูหยินหนิงเซียงก็คือเหลิ่งรั่วเสวี่ย
ดังนั้น เมื่อเจียงทิงไป๋พูดจบ เย่โม่หานก็สาวเท้าเข้าไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว มาหยุดตรงหน้าเจียงทิงไป๋ ก่อนก้มมองใบหน้าที่ทั้งหล่อเหลาไม่ธรรมดา มีท่วงทีสง่างาม ทว่ากลับบิดเบี้ยวน่าสยดสยองนั้นจากเบื้องสูง