กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 304 นอนอยู่อย่างนี้แหละ
แน่นอนว่าคำพูดเช่นนี้ เย่จิ่วเฉินไม่กล้าเอ่ยต่อหน้าเหลิ่งเยวี่ยโดยเด็ดขาด อย่าว่าแต่สักคำเลย แม้แต่แววตาที่แฝงอารมณ์เพียงน้อยนิด ก็ยังถูกเหลิ่งเยวี่ยสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย
จากนั้น ภาพที่งดงามเกินไปก็ไม่เหมาะให้รับชมแล้ว
“ได้!”
เย่จิ่วเฉินยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้น เผยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ล่อลวงให้เหลิ่งเยวี่ย
คนตัวจ้อยในใจเหลิ่งเยวี่ยพลันถูกเขาหยอกจนหัวหมุน
เจ้าปีศาจน้อยนี่คิดจะทำอะไรกัน?
คนตั้งมากมายอยู่ตรงนี้นะ
คิดแล้ว เหลิ่งเยวี่ยก็รีบตีหน้าเคร่ง พยักหน้าอย่างไร้ความรู้สึกและแข็งทื่อ จากนั้นก้าวเท้าเดินเข้าไปในเรือนลั่วอวี้
มองแผ่นหลังงดงามเย็นชาของเหลิ่งเยวี่ย มุมปากเย่จิ่วเฉินค่อย ๆ คลายลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนกลับคืนสู่ความเย็นชา