กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 ในใจไม่รู้จักประมาณตนหรือไร
เหลิ่งเยวี่ยก้าวเดินอย่างไม่เห็นใครอยู่ในสายตาไปยังทิศทางที่ราชรถมังกรจอดอยู่ แต่ไม่คิดเลยว่าเพิ่งเดินไปได้ก้าวเดียว ก็มีคำเตือนของฮองเฮาเฟ่ยดังมาจากด้านหลัง
เหลิ่งเยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย
แต่ละวันมีแต่เรื่องอะไรกัน ยุ่งเหยิงไปหมด
ถึงว่า คนที่อยู่ในกำแพงวังพวกนี้ถึงได้เหนื่อยกันนักหนา ไม่ก็ชิงดีชิงเด่น ไม่ก็เจ้าวางแผนใส่ข้า ข้าวางแผนใส่เจ้า มีเรื่องอะไรนั่งลงสู้กันดี ๆ ไม่ได้หรือ?
สู้กันรอบเดียวไม่จบ ก็สู้กันอีกรอบสิ!
ฮองเฮาเฟ่ยยืนอยู่ที่เดิม มองเหลิ่งเยวี่ยเดินไปยังราชรถมังกร รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอดไม่ได้
จื่อจิงเดินมาหาฮองเฮาเฟ่ย
“พระสนม ท่าน…”
“อยากถามหรือว่าเหตุใดเปิ่นกงถึงช่วยนาง?”