เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 เรื่องราวในอดีตมิอาจหวนคืน
เย่จิ่วเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ในดวงตาคู่นั้นมีทั้งความมืดครึ้มและรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด
เขาจงใจยั่วให้ฮองเฮาเฟ่ยเดือดดาล โมโหขึ้นมา
หากนางไม่เดือดดาล ไม่โมโห แล้วละครฉากต่อไปของเขาจะดำเนินต่ออย่างไรเล่า?
คิดถึงตรงนี้ เย่จิ่วเฉินก็ยกไหสุราขึ้นอีกครั้ง เชิดหน้าขึ้น แล้วกรอกสุราเข้าคอหลายอึกอย่างดุเดือด ท่วงท่าของเขาเสเพลไม่อยู่ในกรอบยิ่งนัก
เหลิ่งเยวี่ยเห็นดังนั้น คิ้วพลันขยับเล็กน้อย
เย่จิ่วเฉินยกไหสุราลงด้วยมือข้างเดียว แล้วเอ่ยต่อข้างหูฮองเฮาเฟ่ยด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้มอยู่หลายส่วน “ฮองเฮาโมโหแล้วหรือ?”
“อ้อ ข้าลืมไป ฮองเฮาโมโหตั้งแต่เห็นหน้าข้าครั้งแรกแล้ว…ไม่สิ ควรจะเป็นก่อนหน้านั้นอีก ตั้งแต่รู้ว่าข้ามาซีเหลียงและเข้ามาในเมืองหลินอัน นางก็โมโหแล้ว”
แผ่นหลังของฮองเฮาเฟ่ยเหยียดตรงแน่ว นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับขุนเขา ปล่อยให้เย่จิ่วเฉินที่กลิ่นสุราคละคลุ้งเอ่ยวาจาเหลวไหลอยู่ข้างกายตามใจ