กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 ปิดประตู ปล่อยสุนัข!
คำพูดที่เย่จิ่วเฉินเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันทำให้บรรยากาศบนโต๊ะพลิกผันดิ่งลงทันที
แม่เฝิงกับหลัวเสี่ยวอวี้รู้การณ์อยู่ก่อนแล้ว หลังยกอาหารขึ้นโต๊ะก็รีบหลบไปอยู่ไกล ๆ เพื่อรับประกันว่าจะไม่ถูกเลือดสาดใส่
แต่เหลียนอิ๋งไม่ได้โชคดีเช่นนั้น
เหลียนอิ๋งยืนอยู่หลังเจียงสิงเลี่ย หัวใจเต้นระส่ำ ตั้งแต่เข้ามาในตำหนักลั่วอวี้ หัวใจของเขาก็ผ่านการกระโจนราวกับตกหน้าผามาหลายครั้ง ตอนนี้แทบหมดแรงอยู่แล้ว
แต่เหลียนอิ๋งไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างจะป้องกันได้ยากเช่นนี้
คนที่โผล่มาก่อเรื่องในตอนท้ายกลับเป็นเย่จิ่วเฉิน
เขาพูดอะไรนะ?
พูดถึงเรือนบุปผาแก้วผลึกนั่นหรือ?
พูดถึงดอกหนิงเซียงเหล่านั้นหรือ?