กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291 ไม่ได้เรื่องสักอย่าง
“พรืด—”
เย่เฟิงเหมียนหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกาย สายตาเลื่อนไปมาระหว่างเหลิ่งเยว่ เย่จิ่วเฉิน และเย่โม่หาน
เดิมทีตอนเย่โม่หานเขียนจดหมายให้เขามาซีเหลียง เขาปฏิเสธอยู่ในใจ
แต่หลังจากมาถึงตอนนี้ เย่เฟิงเหมียนถึงพบว่าตนมาได้ถูกที่จริง ๆ
เหลิ่งเยว่ผู้นี้ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ทั้งการกระทำและคำพูดของนางล้วนไม่กลมกลืนกับยุคสมัยนี้ กระทั่งโลกใบนี้ก็เช่นกัน
เย่เฟิงเหมียนอยากรู้อย่างยิ่งว่าในโลกนี้มีสิ่งใดที่เหลิ่งเยว่ใส่ใจ หวาดกลัว หรือหวั่นเกรงบ้างหรือไม่?
พอคิดเช่นนี้ เย่เฟิงเหมียนก็อดยกมุมปากขึ้นและเลิกคิ้วไม่ได้
ไม่ได้ใช้ชีวิตน่าสนุกเช่นนี้มานานแล้วสินะ
เฮ้อ ชีวิตที่ด่านชายแดนช่างน่าเบื่อหน่าย ใครจะเข้าใจเล่า?