เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289 ลงมือให้จบ
เย่จิ่วเฉินยกมุมปากอย่างยียวน น้ำเสียงแหบพร่า เอ่ยเน้นทีละคำ ทุกถ้อยคำแฝงพลังอำนาจอันแข็งแกร่ง ราวกับไม่มีผู้ใดขัดขืนได้
ประโยคนี้คล้ายเอ่ยให้เหลิ่งเยว่ฟัง และก็คล้ายเอ่ยให้ทุกคนฟัง
เหลิ่งเยว่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของเย่จิ่วเฉิน กะพริบตาสองครั้งอย่างไร้อารมณ์ คิดอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังไม่เข้าใจว่าฝีมือระดับเซียนของเย่จิ่วเฉินคราวนี้มีเหตุผลอันใด แต่คนที่เป็นมนุษย์ในที่นี้มีเพียงเขาคนเดียว ที่เหลือล้วนเป็นพวกสุนัขทั้งนั้น ดังนั้น...
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
เหลิ่งเยว่ตอบอย่างสงบนิ่ง ส่วนเจียงสิงเลี่ยกับเย่โม่หานที่ยืนอยู่อีกด้านกลับมีสีหน้าหม่นคล้ำต่างกันไป
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เย่โม่หานเห็นเหลิ่งเยว่ เขาก็เกิดแรงปรารถนาอยากพุ่งเข้าไป อยากคว้าตัวนางไว้ในมือให้แน่น อยากกอดนางไว้ในอ้อมแขน
ไม่!
ไม่ใช่เมื่อครู่!
เป็นตั้งแต่เมื่อวาน ตอนเห็นนางจากไกล ๆ ที่หน้าประตูวัง ท่ามกลางระยะห่างและฝูงชน เขาก็เกิดความปรารถนาเช่นนั้นแล้ว