เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 สตรีของเย่จิ่วเฉินไม่ต้องคุกเข่าให้ใคร
ในดวงตาดำของเย่เฟิงเหมียนมีทั้งความอยากรู้อยากเห็น ความระแวดระวัง และความหวาดกลัว เขาจ้องมองเหลิ่งเยว่ตรง ๆ อย่างไม่หลบเลี่ยง
เหลิ่งเยว่ถามสิ่งที่อยากรู้ในใจเสร็จแล้ว ก็ไม่คิดจะอยู่กับเย่เฟิงเหมียนนาน จึงลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เตรียมขึ้นชั้นบน
ไป๋เฮ่อถูกส่งตัวไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง เหลิ่งฉือ และคนอื่น ๆ ก็กินมื้อเช้าเสร็จไปนานแล้ว เหลือเพียงเหลิ่งเยว่ที่ถูกเย่เฟิงเหมียนถ่วงเวลาอยู่นาน
เพราะฉะนั้นตอนนี้เหลิ่งเยว่ไม่อยากสนใจใครทั้งนั้น อยากกินข้าวให้ท้องอิ่มอย่างเดียว
เย่เฟิงเหมียนเห็นเหลิ่งเยว่จะไป ก็เริ่มลนลานขึ้นมา
นี่มัน…หมายความว่าอย่างไร?
เย่เฟิงเหมียนกำลังจะก้าวเข้าไปขวาง ด้านนอกเรือนลั่วอวี้เซวียนก็พลันมีเสียงอึกทึกดังขึ้น
เย่เฟิงเหมียนหันไปมองหน้าประตูเรือนลั่วอวี้เซวียนพร้อมขมวดคิ้ว แม้แต่เหลิ่งเยว่ที่ก่อนหน้านี้กำลังจะขึ้นไปกินข้าว พอได้ยินเสียงนี้ก็อดชะงักฝีเท้าไม่ได้