กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 มองอะไร?
ภายในเรือนดอกไม้ผลึก ดอกหนิงเซียงสีม่วงอ่อนพลิ้วไหวตามสายลม ราวกับหลุดพ้นจากการควบคุมของฤดูกาล สามารถผลิบานอย่างอิสระในโลกนี้
เย่จิ่วเฉินกับเจียงสิงเลี่ยยืนมองกันและกันอยู่ห่างออกไปช่วงหนึ่ง ทั้งคู่ไม่มีสีหน้าแปลกไปแต่อย่างใด
เจียงสิงเลี่ยดูเหมือนไม่โกรธและไม่ประหลาดใจกับคำพูดของเย่จิ่วเฉินเลยแม้แต่น้อย
ถึงกระนั้น เขาก็ยังถามขึ้น
“เพราะฉะนั้น วันนี้เจ้ามาเพื่อสังหารเราหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงสิงเลี่ย เย่จิ่วเฉินก็ยิ้มอย่างเย่อหยิ่งและไม่ยอมอยู่ในกรอบ จากนั้นค่อย ๆ เก็บกระบี่อ่อนกลับเข้าที่เอวอย่างไม่เร่งร้อน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จจึงเงยหน้ามองเจียงสิงเลี่ย
“ที่จริงข้าอยากฆ่ามาโดยตลอด”
“แล้วเหตุใดจึงไม่ลงมือเล่า?”
“เปลี่ยนใจแล้ว”