กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 278 เหตุใดไม่ให้ข้ากินข้าว
ในใจเหลิ่งเยว่ เหลิ่งฉือเป็นตาเฒ่าที่ต่อสู้เก่ง แข็งแกร่ง ทั้งยังร้ายกาจยิ่งมาโดยตลอด
แต่ที่แท้แล้ว เขาก็เป็นเพียงคนแก่คนหนึ่งเท่านั้น
สักวันหนึ่งก็ต้องตาย
ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นในสมอง เหลิ่งเยว่ก็สบถในใจทันทีว่าให้ตายเถอะ!
ข้าเป็นอะไรไป?
เหตุใดจู่ ๆ ถึงรู้สึกเศร้าขึ้นมา?
ไหนบอกว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ต้องไม่ทำลายภาพลักษณ์มิใช่หรือ?
ในใจเหลิ่งเยว่ตื่นตระหนกจนแทบคลั่ง แต่สีหน้ากลับยังคงตั้งมั่นไม่หวั่นไหว ราวกับสุนัขที่มั่นคงดุจขุนเขา
ถึงกระนั้นก็ตาม เย่จิ่วเฉินก็ยังสัมผัสได้อย่างง่ายดายถึงอารมณ์ผิดปกติที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง