เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279 ลงมือ
ภายในห้องหมายเลขหนึ่งชั้นฟ้า เย่จิ่วเฉินกับเจียงทิงไป๋นั่งตรงข้ามกัน ทั้งที่ห้องกว้างขวางและมีเพียงพวกเขาสองคน แต่บรรยากาศที่ล่องลอยอยู่กลับทำให้รู้สึกอึดอัดและกดดันอย่างยิ่ง
ทั้งสองจ้องตากันเงียบ ๆ เช่นนั้น แต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…
เวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที แต่อากาศยังคงเงียบสงัด เงียบงันราวกับไร้เสียง
ครู่หนึ่ง รอยยิ้มพลันผลิบานบนใบหน้าคมคายของเย่จิ่วเฉินโดยไร้วี่แววล่วงหน้า จากนั้นเขาก็ยกมือหยิบกาสุราขึ้นมารินใส่จอกเปล่าสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนยกจอกของตนขึ้นจิบเบา ๆ
“สิ่งที่เจ้าต้องการคืออะไร?”
เจียงทิงไป๋จ้องเย่จิ่วเฉินเขม็ง ราวกับต้องการมองเห็นพิรุธสักนิดจากใบหน้าหรือดวงตาของเขา
น่าเสียดาย ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งหรือผ่านไปนานเท่าใด เขาก็ดูเหมือนมองเย่จิ่วเฉินไม่ทะลุ