เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277 สูตรเดิมที่คุ้นเคย
เกี้ยวหามยังคงไหวโยกเบา ๆ เย่โม่หานกับเจียงทิงไป๋ต่างเงียบงัน คนหนึ่งหลับตา อีกคนลืมตามอง
บรรยากาศภายในเกี้ยวหามชวนกระอักกระอ่วน แต่ก็ยังไม่เสียมารยาท
“ฝ่าบาทจักรพรรดิจ้องข้ามาตลอดทาง มีเรื่องใดจะตรัสหรือ?”
พลันนั้นเจียงทิงไป๋ก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าชัดเจนอยู่หลายส่วน
เย่โม่หานหาได้ประหลาดใจไม่ หลังได้ยินคำพูดของเจียงทิงไป๋ เขาก็หัวเราะเบา ๆ
“องค์รัชทายาทหลับตาอยู่ตลอดแท้ ๆ ยังรู้อีกหรือว่าข้ากำลังมองเจ้าหรือไม่”
เจียงทิงไป๋มิได้รีบร้อนรับคำพูดของเย่โม่หาน เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสงบนิ่ง แล้วหันไปมองเย่โม่หาน
“เพราะหลายครั้งเวลาข้ามองคนหรือมองเรื่องราว สิ่งที่ใช้มิใช่ดวงตา แต่เป็นหัวใจ
อย่างเช่นวันนี้ที่ตำหนักกานฮวา ข้ามองฝ่าบาทจักรพรรดิด้วยดวงตา มิใช่หัวใจ จึงได้เห็นสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่เหมือนเดิมมากมาย”