เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 เหลิ่งเยวี่ยรู้หรือไม่
งานเลี้ยงดำเนินต่อไป เสียงขับร้องและดนตรีพิณขลุ่ยดังคลอหู จอกสุรากระทบกัน ครึกครื้นยิ่งนัก
เจียงทิงไป๋จ้องเย่จิ่วเฉินกับเย่โม่หานอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงละสายตากลับ
เขามีเรื่องอยากรู้มากมายจริง ๆ ก่อนหน้านี้ตอนเห็นเย่จิ่วเฉินปรากฏตัวในตำหนักกานฮวา ในใจก็ทั้งสบถบัดซบทั้งด่ามารดา
แต่เจียงทิงไป๋ก็คือเจียงทิงไป๋
เพราะฉะนั้นเวลานี้เขาเพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนที่นั่งของตน มองดูทุกอย่างอย่างเย็นชา แล้วกลับกลายเป็นองค์รัชทายาทแคว้นซีเหลียงผู้เปี่ยมแสงตะวัน อบอุ่นอ่อนโยน นิ่งสงบไม่แสดงอาการ และไร้ช่องโหว่ดังเช่นปกติอีกครั้ง
เขาไม่รีบร้อน
เพราะย่อมมีคนที่ทนรอไม่ไหวมากกว่าเขา!
เย่โม่หานยืนตัวเกร็งอยู่ตรงหน้าเย่จิ่วเฉิน ทว่าใบหน้าคมชัดได้รูปของเย่จิ่วเฉินกลับแฝงความยโสและไม่ยี่หระ ราวกับเรื่องทั้งปวงไม่เกี่ยวข้องกับเขา
เมื่อเห็นเย่จิ่วเฉินไม่ตอบอยู่นาน เย่โม่หานก็ขมวดคิ้ว