เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 ใครพูด?
ดวงตาดำสนิทของเย่จิ่วเฉินจ้องเย่โม่หานอย่างเย็นชา ส่วนเย่โม่หานก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งกลับไป ราวกับจะระบายความอัดอั้น ความไม่ยินยอม ความคิดถึง และอารมณ์อื่น ๆ ทั้งหมดที่เก็บกดมาตลอดช่วงเวลานี้ออกมาในคราวเดียว
ทว่าเย่จิ่วเฉินไม่มีทางให้โอกาสเขาเช่นนั้น
เย่โม่หานลงมือใส่เย่จิ่วเฉินอีกครั้ง หมัดอันดุดันพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขา เย่จิ่วเฉินเพียงยืนนิ่ง ดวงตาเย็นเยียบ ครั้นหมัดของเย่โม่หานใกล้จะถึงตัว เขาจึงยกมือขึ้นฉับพลัน คว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น อาศัยแรงของอีกฝ่ายผลักย้อนกลับไป ส่งเย่โม่หานกระแทกเข้ากับภูเขาจำลองที่อยู่ข้าง ๆ
เย่โม่หานจึงถูกเย่จิ่วเฉินบิดแขนข้างหนึ่งไพล่หลัง ใบหน้าแนบติดกับภูเขาจำลองอย่างแน่นหนา เดิมทีใบหน้าหล่อเหลาคมคายได้รูป บัดนี้กลับบิดเบี้ยวจนเสียรูปเพราะถูกกดอัด
“ผ่านมาตั้งนานแล้ว เจ้ายังไม่พัฒนาเลยสักนิด”
เย่จิ่วเฉินจับเย่โม่หานเอาไว้ น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด