กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 หากเป็นเหลิ่งเยวี่ย นางคงไม่...
ใบหน้าของเย่จิ่วเฉินราวกับผ่านการแกะสลักอย่างประณีตด้วยฝีมือเทพเจ้า คมคายมีมิติ แต่เก็บงำอารมณ์ไว้ภายใน
แววตาที่ไหวระริกในดวงตาดำของเขาปะปนทั้งความงุนงงและความจนใจอยู่หลายส่วน
“ไม่มีอะไรแล้วหรือ?”
เหลิ่งเยวี่ยมองเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ใช่ ไม่มีแล้ว
เจ้ายังอยากได้อะไรอีก?
“หรือให้ข้าอวยพรให้เจ้าเดินทางโดยสวัสดิภาพ?”
“...”
หางตาของเย่จิ่วเฉินกระตุกขึ้นมาอย่างชวนงุนงง เขารู้สึกเพียงว่ามีฝูงกาบินโฉบผ่านเหนือศีรษะพร้อมกันนับไม่ถ้วนในชั่วขณะ