เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266 รักษาความเย็นชาไว้เสมอ
ราตรีเย็นเยียบดุจสายน้ำ จันทราส่องแสงขาวกระจ่าง
เย่เฟิงเหมียนจงใจเรียกเหลิ่งเยวี่ยว่า “สตรีของเย่จิ่วเฉิน” และก็เป็นไปตาม “ความคาดหวัง” ของเขา เย่โม่หานแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและอำมหิตอันทรงพลังออกมาจากทั่วร่าง จนผู้คนไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็น
หากก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงรับรู้จากการสนทนาผ่านจดหมาย บัดนี้เมื่อได้พบกันต่อหน้าและเห็นกับตาว่าเย่โม่หานเสียการควบคุมอารมณ์เพราะเหลิ่งเยวี่ย
เย่เฟิงเหมียนก็แอบยิ้มอยู่ในใจ
เวลานี้เย่โม่หานกำลังจ้องเย่เฟิงเหมียนอยู่ ดังนั้นอารมณ์เล็กน้อยที่แวบผ่านดวงตาของเย่เฟิงเหมียนเมื่อครู่ จึงถูกเย่โม่หานจับสังเกตได้อย่างง่ายดาย
เย่โม่หานชะงักไปเล็กน้อย รวบรวมสมาธิแล้วค่อย ๆ นั่งลง
“คนที่ลอบสังหารเป็นใคร?”
“ไม่รู้”
“เป็นพวกเดียวกับที่วางเพลิงวันนี้หรือ?”