กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265 สตรีของเย่จิ่วเฉิน...
เปลวเพลิงพุ่งสูงเสียดฟ้า ส่องราตรีที่มืดมิดให้สว่างไสวราวกับกลางวัน
เย่จิ่วเฉินหรี่เนตรดอกท้อคู่งามลงเล็กน้อย มองใบหน้าเย็นชาและสงบนิ่งของเหลิ่งเยวี่ยอย่างมีความหมาย
สองคนหรือ?
“อีกคนหนึ่งเล่า?”
แววตาของเหลิ่งเยวี่ยพลันเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย นางหันไปอีกทาง ขับไล่แสงเพลิงในดวงตาออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเย็นชา
“หนิงเซียง”
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบและแผ่วเบา เมื่อได้ฟังคำพูดของนาง เย่จิ่วเฉินกลับชะงักงันไป
แม้เขาจะไม่เคยพบหนิงเซียง แต่ไม่ว่าจะจากปากผู้อื่นหรือจากเหลิ่งเยวี่ย นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เหลิ่งเยวี่ยเคยบอกว่า หนิงเซียงทำให้นางรู้สึกประหลาดยิ่งนัก