เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 251 ในใจไร้คลื่นลม ถึงขั้นอยากหัวเราะอยู่บ้าง
เจียงสิงเลี่ยจ้องเย่จิ่วเฉินเขม็ง ราวกับต้องการมองทะลุร่างของเขาเข้าไปถึงส่วนลึกในดวงวิญญาณ หรือคล้ายอยากเก็บเขาทั้งคนไว้ในดวงตาของตน จะได้ไม่ต้องปล่อยออกมาอีก
เนตรดอกท้อเรียวยาวและแฝงเสน่ห์ของเย่จิ่วเฉินดูราวกับมีแสงเรืองรองระยิบระยับ
ส่วนเจียงสิงเลี่ยกลับมองเห็นเงาของตนเองที่คุ้นเคยอยู่ในดวงตาคู่นั้น เห็นสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นท้อท่ามกลางหิมะโปรยปราย แสนอ่อนโยนและดื้อรั้น
เหมือน!
เหมือนกันเหลือเกิน!
อย่าว่าแต่เจียงสิงเลี่ยเลย แม้แต่เหลียนอิ๋งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังอดทอดถอนใจในใจไม่ได้
มิน่าเล่าฮ่องเต้ถึงคิดถึงเย่จิ่วเฉินและใส่ใจเขาถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมยกแคว้นซีเหลียงทั้งแคว้นให้
นี่คงเป็นความลำเอียงกระมัง
ต่อให้เป็นเจียงทิงไป๋ที่อยู่เคียงข้างมาสิบกว่าปี ใกล้ชิดกันเช้าค่ำทุกวัน ก็ยังไม่อาจแทนที่ได้