เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ข้าไม่ได้ติดหนี้เงินเจ้า
เย่จิ่วเฉินยืนอยู่ข้างเหลิ่งเยวี่ย ฝ่ามือกำมือนางไว้แน่น ราวกับหากผ่อนแรงลงแม้เพียงนิด นางก็จะหลุดหนีไปจากฝ่ามือของเขา ดวงตาดำเย็นชาแต่แน่วแน่ น้ำเสียงกังวานหนักแน่น เอ่ยทีละคำอย่างเน้นหนักว่า
“คราวหน้าที่ฝ่าบาทมา คำตอบของข้าก็ยังเหมือนเดิม แต่ข้าคิดว่าฝ่าบาททรงมีราชกิจรัดพระองค์ คงไม่มีคราวหน้าแล้ว”
ฝีเท้าของเจียงสิงเลี่ยหยุดชะงักอยู่กับที่เพราะคำพูดประโยคเดียวของเย่จิ่วเฉิน
เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงยืนหันหน้าไปทางประตูเช่นเดิม ถึงกระนั้นเหลิ่งเยวี่ยก็ยังเห็นแผ่นหลังของเขาแข็งเกร็งตึงเครียดอย่างชัดเจน และสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
แปลกจริง
ก่อนหน้านี้นางสวนเขาขนาดนั้น เขายังไม่โกรธเลย ทำไมบุตรแท้ ๆ เพียงพูดไปสองประโยคครึ่งถึงทำให้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟได้?
เอ๊ะ?
สมแล้วที่ความโกรธก็ต้องดูด้วยว่าเป็นใคร
พอคิดเช่นนี้ จู่ ๆ เหลิ่งเยวี่ยก็รู้สึกว่าตนเองน่าสงสารอยู่บ้าง