กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 โลกทั้งใบของข้า
เย่จิ่วเฉินออกแรงดึงเหลิ่งเยวี่ยให้ลุกขึ้นเบา ๆ แล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมอก
“เหตุใดไม่กลับไป รอข้าอยู่หรือ?”
“ข้ารอหมาอยู่”
เหลิ่งเยวี่ยตอบอย่างไม่สบอารมณ์
ถามแต่คำถามไร้สาระเช่นนี้ ไม่ได้รอเจ้าแล้วข้าจะนั่งยองจนขาชาอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไรเล่า?
เมื่อเผชิญกับคำเย้ยของเหลิ่งเยวี่ย เย่จิ่วเฉินไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เย่จิ่วเฉินหยุดครู่หนึ่ง คลายแขนที่โอบเหลิ่งเยวี่ย แล้วหันหลังย่อตัวลง
เหลิ่งเยวี่ยกะพริบตาแรง ๆ สองครั้ง
นี่จะทำอะไร?