เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241 เข้าใจคำว่าเหยียดหยามผิดไปหรือไร?
ภายในห้องอันมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์เลือนรางลอดผ่านหน้าต่าง สาดลงบนพื้นราวกับฉาบเคลือบพื้นไว้ด้วยสีเงิน
เย่จิ่วเฉินนั่งเงียบอยู่ริมเตียง จ้องมองใบหน้ายามหลับของเหลิ่งเยวี่ย
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขามองนางหลับเช่นนี้
ปกติแล้วเหลิ่งเยวี่ยผู้เย็นชา ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ในรัศมีสิบลี้ ทว่ายามหลับกลับดูราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง
ขนตายาวงอนของนางประหนึ่งผีเสื้อที่กำลังจะกระพือปีก โบกไหวแผ่วเบา ทิ้งเงายาวลงใต้เปลือกตา
ดวงตาดำสนิทลึกล้ำดุจอินทรีราตรีของเย่จิ่วเฉินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นทีละน้อย
ครู่หนึ่ง ร่างเขาค่อย ๆ โน้มลงเข้าใกล้แก้มของเหลิ่งเยวี่ย จนกระทั่งประทับจุมพิตแผ่วเบาแต่เปี่ยมรักไว้บนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนาง
เหลิ่งเยวี่ยในห้วงฝันคล้ายจะสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเย่จิ่วเฉิน จึงขยับกายพลิกตัวไปด้านข้าง
เส้นผมดำสนิทพลันไหลลงตามแก้ม