เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 เจ้างดงามจริง ๆ
ใบหน้าแก่ ๆ ของเจ้าเมืองยับย่นแทบจะกลายเป็นซาลาเปา
แค่คดีฆาตกรรมคดีเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว เหตุใดยังพัวพันกับการทำร้ายมือปราบศาลาว่าการ ทั้งยังเกี่ยวข้องกับสหายขององค์รัชทายาทและเจ้าอาวาสวัดฝ่าหัวอีก?
เจ้าเมืองสูดหายใจลึก แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง หยิบไม้เคาะบัลลังก์จากบนโต๊ะขึ้นมาตบลงบนโต๊ะเบา ๆ
เสียง “ปัง!” ดังขึ้น ผู้คนในโถงใหญ่ไม่มีใครเตรียมใจไว้ จึงสะดุ้งกันไปหมด
เหลิ่งเยวี่ยอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ความหงุดหงิดระหว่างคิ้วแทบลุกเป็นไฟ จู่ ๆ ยังถูกทำให้ตกใจเช่นนี้อีก ทั้งตัวของนางประหนึ่งจักรวาลน้อย ๆ กำลังจะระเบิดในทันที
เหลิ่งเยวี่ยคิดว่าหากติดกงล้อวายุอัคคีไว้ใต้ฝ่าเท้าสองวง นางคงเหาะขึ้นฟ้าได้เลย
“ป่วยหรือ?”
พอเหลิ่งเยวี่ยอารมณ์ไม่ดี นางก็ไม่ตามใจใครทั้งนั้น
คนอื่น ๆ ในโถงใหญ่ได้ยินเหลิ่งเยวี่ยพูดจาขวานผ่าซากเช่นนี้ ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไป