กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 ได้ ข้าจะสงเคราะห์เขาเอง
ภายในเรือนลั่วอวี้เงียบสงัดยิ่งนัก
ถึงขั้นที่ผู้คนในที่นั้นไม่มีใครกล้าหายใจเสียงดัง
เหลิ่งเยวี่ยยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไร้สีหน้า ดวงตาคู่นั้นราวกับพลังเหมันต์หมื่นปีที่สั่งสมอยู่ใต้ก้นสระน้ำเย็นยะเยือก ลึกล้ำเย็นชาและชวนให้ผู้คนตื่นตะลึง
นางเหลือบมองเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลีที่แตกหักอยู่บนพื้นด้วยแววตารังเกียจเล็กน้อย
คุณภาพแย่เกินไปแล้ว
ยังสู้แผ่นอิฐไม่ได้ หยิบจับถนัดมือกว่าเสียอีก
ส่วนติงถงยกมือขึ้นแล้ว ค่อย ๆ ลูบหน้าผาก
สัมผัสได้ถึงความอุ่นชื้นเหนียวหนืด ติงถงเบิกตากว้าง ค่อย ๆ เลื่อนมือมาไว้ตรงหน้าแล้วก้มมอง—
เลือด!