เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 ไม่ต้องรีบ รออีกสักหน่อย
แม้เจ้าของกิจการจะเป็นเหลิ่งเยวี่ย แต่มามาเฝิงก็ถือเหลิ่งเยวี่ยเป็นคนในครอบครัวมานานแล้ว ทั้งยังถือเรือนลั่วอวี้เป็นกิจการของครอบครัว ในเมื่อเป็นกิจการ ย่อมต้องหาเงินและแสวงหากำไรให้มากเข้าไว้
“ไม่อย่างนั้นเราทำเหมือนตอนอยู่หอชุนเจียง เพิ่มจำนวนแขกเป็นวันละห้าสิบคน เถ้าแก่น้อยคิดว่าอย่างไร?”
มามาเฝิงพูดพลางมองเหลิ่งเยวี่ยด้วยสีหน้าคาดหวัง
ที่จริงตอนแรกเหลิ่งเยวี่ยตั้งใจจะค่อย ๆ เพิ่มจำนวนแขกที่เรือนลั่วอวี้รับรองในแต่ละวัน จากสิบคนในช่วงแรกไปจนถึงห้าสิบคน
แต่วันนี้ เวลานี้ ในตอนนี้ นางกลับเปลี่ยนใจแล้ว
เหลิ่งเยวี่ยมอง “ไป๋ซู่เจิน” และ “เสี่ยวชิง” ที่กำลังต่อสู้ด้วยอิทธิฤทธิ์ในฉาก “น้ำท่วมจินซาน” บนเวทีด้วยแววตาเย็นชาและสงบนิ่ง ครู่หนึ่ง ริมฝีปากบางก็เผยอขึ้นเบา ๆ
“ไม่ต้องรีบ รออีกสักหน่อย”
คำพูดของเหลิ่งเยวี่ยทำให้มามาเฝิงชะงักไป
ไม่ต้องรีบหรือ?