เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 ทำพ่อโมโหจนแทบตาย
เดี๋ยวสั่งให้คุกเข่า เดี๋ยวสั่งให้ลุกขึ้น ตาเฒ่าคนนี้เป็นโรคหลายบุคลิกหรืออย่างไร?
แม้ในใจจะบ่น แต่ยืนได้ย่อมดีกว่าคุกเข่า เหลิ่งเยวี่ยจึงปัดขาแล้วลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ถึงจะยืนขึ้นแล้ว แต่บรรยากาศระหว่างพ่อลูกก็ไม่ได้ดีขึ้นสักเท่าไร
เหลิ่งฉือขมวดคิ้วมองเหลิ่งเยวี่ย “เจ้าไม่สงสัยหรือว่าพ่อรู้เรื่องได้อย่างไร?”
เหลิ่งเยวี่ยทำหน้าจริงจัง “ไม่สงสัย”
เหลิ่งฉือ “……”
ข้าไม่รู้จะต่อคำอย่างไรแล้ว
“ก่อนหน้านี้พ่อเคยบอกให้เจ้าไปจากแคว้นต้าโจวพร้อมองค์ชายเก้า หากตอนนั้นเจ้ายอมฟังพ่อ เรื่องมากมายที่เกิดขึ้นภายหลังคงไม่เกิดขึ้น”
เหลิ่งฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังใส่ใจ พูดจบแล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวต่อว่า “พ่อไม่ได้ตำหนิเจ้า พ่อกับท่านย่าของเจ้าอายุมากกันแล้ว ความงามความอัปลักษณ์ ความดีความชั่วในโลกนี้ สิ่งที่ควรเห็นก็เห็นมาหมดแล้ว