กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217 ชินแล้วก็จะดีเอง
เหลียงเฉี่ยนยิ้มอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินคอยรับอยู่ข้างหน้า นางจะกลัวอะไรเล่า กินดื่มอย่างสบายใจทุกวันไม่ดีกว่าหรือ?
อีกอย่าง ต่อให้เย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ยรับมือไม่ไหว นางก็ยังมีพี่เหลิ่งเซียวอยู่!
พอนึกถึงเหลิ่งเซียว มุมปากของเหลียงเฉี่ยนก็อดยกขึ้นสูงไม่ได้
ช่วงนี้แม่นมเฝิงอยู่กับเหลียงเฉี่ยนนาน อีกทั้งเหลียงเฉี่ยนก็ไม่ใช่คนที่ชอบปิดบังความรู้สึก เพียงมองแวบเดียวแม่นมเฝิงก็เดาออกว่าตอนนี้เหลียงเฉี่ยนกำลังนึกถึงใคร
“โอ้ นึกถึงใครอีกแล้วเล่า?”
ระหว่างพูด แม่นมเฝิงก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “จริงสิ ตั้งแต่เช้ามาก็ไม่เห็นเหลิ่งเซียวเลย”
“อ้อ!”