เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 นี่กลัวแล้วหรือ?
ต่างจากใบหน้านิ่งสนิทราวภูเขาน้ำแข็งของเหลิ่งเยว่ เย่จิ่วเฉินในยามปกติส่วนใหญ่มักมีท่าทีเหลาะแหละ มุมปากประดับรอยยิ้ม
เช่นเดียวกับเวลานี้ เขาเดินไปข้างกายเจียงทิงไป๋อย่างนิ่งสงบ ไม่เร่งไม่ช้า แล้วมองลงมายังเจียงทิงไป๋จากเบื้องสูง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เห็นเย่จิ่วเฉินในสภาพเช่นนี้ เจียงทิงไป๋จะรู้สึกสังหรณ์ใจอยู่ลึก ๆ
เย่จิ่วเฉินแบบนี้ ดูเหมือนจะน่ากลัวกว่าเหลิ่งเยว่เสียอีก
เพราะเจ้าไม่มีทางคาดเดาได้เลยว่า ภายใต้ภาพลักษณ์คุณชายเสเพลของเขากำลังบ่มเพาะลมกรรโชกฝนกระหน่ำและคลื่นโหมกระหน่ำเช่นไร
กระทั่งเจ้าอาจไม่ทันเตรียมตัว แล้วถูกภาพลักษณ์เช่นนี้หลอกเอา
เจียงทิงไป๋สูดลมหายใจอย่างนิ่งสงบไม่แสดงอาการ นิ้วมือที่ดูเหมือนวางสบาย ๆ บนต้นขากลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ถึงกระนั้นก็ตาม เจียงทิงไป๋ยังรักษาสีหน้าไร้ช่องโหว่ไว้ พยายามไม่ให้เย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยว่เห็นพิรุธ