กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 บ้านข้า เยว่เอ๋อร์เป็นคนตัดสิน
เหลิ่งเยว่เชิดใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับคนหน้าตาย มองเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์อยู่สองวินาที จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ
“พูดมีเหตุผล”
เจียงทิงไป๋ “……”
เย่จิ่วเฉินยิ้มให้อย่างเอ็นดู จากนั้นเหลือบมองสิงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ อย่างเลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มี
เจียงทิงไป๋เข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยปากทันที
“พวกเจ้า รออยู่ข้างนอก หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามผู้ใดเข้าไปในหอร่วงอวี้เซวียน และห้ามทำเรื่องไร้สาระอื่นใดอีก”
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาพูดประโยคนี้ออกไปด้วยความรู้สึกเช่นไร
อย่างไรเสีย มีปีศาจสองตนบอกว่าจะพาเขาเข้าไปแล้วอยากจัดการอย่างไรก็จัดการ
เมื่อสิงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของเจียงทิงไป๋ ก็รีบเกลี้ยกล่อมด้วยความกังวล