เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 214 บทเพลงแห่งน้ำแข็งและเปลวเพลิง
ใบหน้าของเจียงทิงไป๋ที่เมื่อครู่ยังดูราวกับต้องสายลมวสันต์ บัดนี้กลับหม่นหมองอย่างยิ่ง
ยังจะมาขอบคุณอีกหรือ?
คำพูดประโยคไหนขององค์รัชทายาทผู้นี้ที่ชมเจ้ากัน?
ใบหน้าของเจียงทิงไป๋เขียวคล้ำสลับซีดเผือด ลมหายใจติดค้างอยู่กลางอก ขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ถึง เกือบอึดอัดตายอยู่แล้ว
โชคดีที่เขาชำนาญการเสแสร้งและพลิกสีหน้าที่สุด ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที เจียงทิงไป๋ก็กลับมาเป็นเด็กหนุ่มเปี่ยมแสงตะวันผู้สง่างามและมีรอยยิ้มละมุนดังเดิม
“คุณชายเก้า ไม่เชิญข้าเข้าไปนั่งสักหน่อยหรือ?”
“ไม่!”
สิ้นคำของเจียงทิงไป๋ ภายในประตูหอร่วงอวี้เซวียนพลันมีเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมไอสังหารเย็นเยียบดังออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เมื่อเย่จิ่วเฉินได้ยินเสียงนั้น มุมปากที่ก่อนหน้านี้เหยียดยกอย่างเอาแต่ใจของเขาก็คลายเป็นอ่อนโยนขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาเองก็เลื่อนไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน