เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 พบคนคุ้นเคยอีกครา
หน้าต่างห้องถูกสายลมพัดไหวไปมาทีละนิด ส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” เป็นครั้งคราว ทำให้บรรยากาศในห้องที่เงียบจนได้ยินเข็มตกอยู่แล้ว ยิ่งแปลกประหลาดและกระอักกระอ่วนขึ้นไปอีก
เย่จิ่วเฉินค้ำมือทั้งสองข้างอยู่ข้างกายเหลิ่งเยวี่ย มองใบหน้าเย็นชางดงามของนางที่ชวนดึงดูดใจอย่างร้ายกาจจากเบื้องสูง ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนน้ำลายอย่างแรง
เหลิ่งเยวี่ยกลับนอนหงายอยู่บนเตียง ปล่อยให้เส้นผมดำขลับหนาดกดุจหมึกไหลสยายอย่างอิสระ
เจ้าปีศาจน้อยกำลังรออะไรอยู่?
ข้าเป็นถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังคิดอย่างไรอีก?
จะอาบน้ำจุดเครื่องหอมสามวันก่อนแล้วค่อยมาอย่างนั้นหรือ?
พอคิดเช่นนี้ เหลิ่งเยวี่ยก็รู้สึกแย่ไปทั้งร่าง
ส่วนเย่จิ่วเฉินในตอนนี้ก็ไม่ได้สงบใจนัก
หัวใจในอกกำลังเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนควบคุมไม่ได้ ทำให้เย่จิ่วเฉินรู้สึกเหมือนอีกประเดี๋ยวหัวใจจะกระเด้งออกมาจากลำคอ แล้วไปเต้นตุบ ๆ อยู่ตรงหน้าเหลิ่งเยวี่ย