เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208 บังเอิญเสียจริง ข้ากำลังรอเจ้าอยู่
ยามพลบค่ำ ขอบฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มแดงไปทั่ว
นอกประตูหลังของเรือนลั่วอวี้ เย่จิ่วเฉินอยู่ในสภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่ เส้นผมข้างแก้มแนบติดหน้าผากและแก้ม ส่วนบนศีรษะ ใต้คาง และชายเสื้อยังมีหยดน้ำไหลติ๋ง ๆ ลงมาไม่ขาด
พื้นดินเปียกชุ่มไปทั่ว
แม้จะมีผนังกั้นอยู่ มองไม่เห็นสีหน้าของเหลิ่งเยวี่ยในยามนี้ แต่ต่อให้ใช้แค่นิ้วเท้าคิด เย่จิ่วเฉินก็พอจะเดาออกคร่าว ๆ
ดูจากท่าทีแล้ว นางคงพาคนมารออยู่ที่นี่นานไม่รู้เท่าไรแล้ว
แล้วนางจับได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เย่จิ่วเฉินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มขื่น จากนั้นก้าวไปข้างหน้า ยกมือเคาะประตูเบา ๆ
“เยวี่ยเอ๋อร์ สามีผู้นี้รู้ว่าผิดแล้ว เปิดประตูให้สามีผู้นี้เข้าไปขอโทษเจ้าต่อหน้าได้หรือไม่?”
น้ำเสียงของเย่จิ่วเฉินแนบแน่นอ่อนหวาน อ่อนโยนเสียจนแทบทนไม่ไหว ราวกับลูกหมาน้อยตัวหนึ่ง เรียกตัวเองว่าสามีผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้คล่องปากยิ่งนัก