เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207 เฮ้อ สตรีหนอ
หยวนฮุ่ยคิดว่าเย่จิ่วเฉินเปลี่ยนใจอีกแล้ว แววตาจึงเผยความดูแคลนขึ้นมาวูบหนึ่ง
มาแล้วบอกว่าไม่พบ พอจะไปกลับหยุดลง ทำทีขึงขัง แสร้งทำลึกลับ
คนผู้นั้นให้ความสำคัญกับคนผู้นี้มากเกินไปหรือไม่?
ขณะที่หยวนฮุ่ยกำลังครุ่นคิด ก็เห็นเย่จิ่วเฉินหันกลับมาอย่างสุขุมไม่เร่งร้อน มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เขาเอ่ยเสียงต่ำทุ้มแฝงความเย็นเยียบเล็กน้อย
“อ้อ จริงสิ รบกวนท่านปรมาจารย์ช่วยบอกสักคำ ไม่ว่าผู้ใดในหอลั่วอวี้ ทางที่ดีอย่าแตะต้อง
มิฉะนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะเกิดผลอย่างไร”
เป็นถ้อยคำที่ฟังคล้ายราบเรียบ ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอออกจากปากเย่จิ่วเฉินกลับแฝงพลังอำนาจอันแข็งแกร่งมาแต่กำเนิด ทำให้หยวนฮุ่ยรู้สึกไปชั่วขณะหนึ่ง
ชั่วขณะนั้นหยวนฮุ่ยคล้ายรู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาที่มีเลือดเนื้อ แต่เป็นภูตผีปีศาจที่ยื่นมือออกมาจากนรก ราวกับจะมาคร่าชีวิต
ไม่ใช่! ไม่ใช่ภูตผีปีศาจ!