กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206 มีเงินก็เอาแต่ใจได้เช่นนี้
เมื่อไป๋เฮ่อได้ยินคำพูดของแม่เฒ่าเฝิง ใบหน้าที่ยังมีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่พลันยิ้มไม่ออกทันที
ส่วนแววตาของหลัวเสี่ยวอวี้กลับปรากฏประกายลำพองใจ นางเหลือบมองไป๋เฮ่ออย่างยั่วยุ
เจ้ายังอ่อนหัดนัก คิดจะสู้กับข้าหรือ?
หลัวเสี่ยวอวี้เก็บสีหน้า แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้แม่เฒ่าเฝิง
“รบกวนแม่เฒ่าเฝิงพาข้าไปพบแม่นางเหลิ่งด้วย”
กล่าวจบหลัวเสี่ยวอวี้ก็ยกชายกระโปรงขึ้นเตรียมเดินไปชั้นบน ทว่าไม่คาดคิดว่าแม่เฒ่าเฝิงจะยื่นมือออกมาขวางนางไว้
หลัวเสี่ยวอวี้งุนงง
แม่เฒ่าเฝิงยังคงยิ้มอย่างไร้ช่องโหว่ “เถ้าแก่หลัว ช่างไม่บังเอิญเสียจริง เถ้าแก่น้อยบอกว่าวันนี้ไม่พบผู้ใด ขอเถ้าแก่หลัวมาใหม่วันหน้าเถิด”
หลัวเสี่ยวอวี้ “...”