เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 รับมือยากเสียจริง
ท่านแม่เฝิงถือเป็นผู้ช่ำชองในการดูคนและรับมือผู้คน เพียงมองปราดเดียวก็เดาสถานะของหลัวเสี่ยวอวี้ได้เจ็ดแปดส่วน
หลังจับมือหลัวเสี่ยวอวี้พูดจาตามมารยาทอยู่ครู่ใหญ่ ท่านแม่เฝิงจึงกำชับให้นางเดินชมสถานที่ตามสบาย แล้วค่อยจากไป
ในตอนนั้นเอง หลัวเสี่ยวอวี้จึงมีเวลามองคุณชายชุดขาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มาตั้งแต่เมื่อครู่
ที่จริงตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในเรือนหยกหล่น หลัวเสี่ยวอวี้ก็จำคุณชายชุดขาวได้แล้ว เพียงแต่เห็นเหลิ่งเยวี่ยกับพวกอยู่ด้วยเมื่อครู่ จึงเลือกไม่เปิดโปง
ตอนนี้ทุกคนไปกันหมดแล้ว คนสองคนที่เดิมก็รู้จักกันดีจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังเสแสร้งอีก
หลัวเสี่ยวอวี้ปลดเสื้อคลุมออกตรง ๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามคุณชายชุดขาว
แม่นางที่ก่อนหน้านี้คอยปรนนิบัติและอยู่เป็นเพื่อนคุณชายชุดขาว พอเห็นภาพเช่นนี้ก็เดาได้เจ็ดแปดส่วน รีบลุกขึ้นอย่างรู้กาลเทศะทันที
“คุณชาย ข้ามีธุระเล็กน้อย ขอปลีกตัวไปก่อนเจ้าค่ะ”
คุณชายชุดขาวยิ้มพลางโบกพัดในมือ “ไปเถิด”