กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 199 มีเจ้าอยู่ก็เพียงพอแล้ว
เสี่ยวเฮยเผชิญกับการเสนอขายอย่างสุดกำลังของพ่อค้าเร่ ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนคิดจะคืนปิ่นประดับมุกในมือ
แต่ไม่คาดคิดว่า จู่ ๆ จะมีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง คว้าปิ่นประดับมุกอันนั้นไป
เสี่ยวเฮยประหลาดใจ พอหันไปมองก็เห็นเหลียงเฉี่ยนกำลังยิ้มหน้าบาน พลิกเล่นปิ่นประดับมุกในมือด้วยสีหน้าชื่นชอบ
ถึงขั้นปักมันลงบนมวยผมโดยตรง
“งามหรือไม่?”
เหลียงเฉี่ยนถามเสี่ยวเฮยด้วยรอยยิ้มพราย
เสี่ยวเฮยเม้มปากแล้วพยักหน้า
“งาม”
ในสายตาข้า ขุนเขาธารายังงามสู้เจ้าไม่ได้