กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 ใช่ ข้าเอง
เวลานี้เสี่ยวเฮยยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ ราวกับกลายเป็นศิลาไปแล้ว เขาเบิกตากว้าง มองเหลียงเฉี่ยนที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่งกายเป็นบุรุษ ทว่ามีรอยยิ้มงามดุจบุปผา
เขารู้สึกว่าตนเองคงเห็นภาพหลอน
นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร...มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
แถมยังแต่งกายเช่นนี้อีก?
ความคิดอันบ้าบิ่นและไม่น่าเป็นไปได้อย่างหนึ่งผุดขึ้นในหัวเสี่ยวเฮย ทว่าเขาก็ไม่กล้าเชื่อ
“นี่!”
เมื่อเห็นเสี่ยวเฮยทำหน้าเหม่อลอยเหมือนลูกชายคนโง่ของเจ้าที่ดิน เหลียงเฉี่ยนก็รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที
เจ้านี่คิดจะทิ้งนางไว้คนเดียวจริง ๆ หรือ?
ไม่มีทาง!