เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 อย่าตื่นตระหนก ข้าเอง
แสงจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนไปทางตะวันตก นภาราตรีสีน้ำเงินหมึกที่เดิมมืดมิดเริ่มมีแสงสว่างปรากฏทีละน้อย
แสงและเงาบนร่างเหลิ่งเยว่สลับวูบไหว ทาบลงบนใบหน้าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ยิ่งเพิ่มไอเย็นยะเยือกและกลิ่นอายอำมหิตให้แก่นาง
นางเร่งฝีเท้าตลอดทาง ดวงตาดำเย็นเยียบ พุ่งตรงไปยังห้องหนังสือของเหลิ่งฉือ
แต่ยิ่งเข้าใกล้ หัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น
จนมาถึงหน้าห้องหนังสือของเหลิ่งฉือ เหลิ่งเยว่จึงหยุดฝีเท้า
เรื่องราวบางอย่างพลันพลิกตลบอยู่ในหัวไม่หยุด
เวลานี้ราชสำนักกำลังปั่นป่วน เย่โม่หานไม่มีเหตุผลและไม่จำเป็นต้องลงมือกับตระกูลเหลิ่ง ส่วนคนอื่นที่อาจลงมือกับตระกูลเหลิ่งก็ถูกกักบริเวณหรือคุมขังไปแล้ว ไม่ก็สิ้นชีวิตไปแล้ว
ดังนั้น เมื่อมองทั่วทั้งแคว้นต้าโจว ย่อมไม่มีใครลงมือกับตระกูลเหลิ่ง
หากไม่ใช่คนของแคว้นต้าโจว เช่นนั้นก็เดาได้ง่ายแล้ว