เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 แค้นใครก็ชำระแค้น มีแค้นใจก็ชำระแค้นใจ
เจียงทิงไป๋ยืนหลังแข็งทื่ออยู่กลางโถงใหญ่ ใบหน้าเล็กขาวผ่องงดงามพลันเปลี่ยนสีสันหลากหลายพิสดาร หลังได้ยินเสียงจากด้านหลัง
เจียงอิ้งหรง?
เหลิ่งเยวี่ยพานางมาที่นี่ทำไม?
เจียงทิงไป๋หันไปมองเหลิ่งเยวี่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว ทว่านางกลับไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย เพียงจ้องมองเขาด้วยดวงตาเย็นชาราวกับมีน้ำค้างแข็งเคลือบไว้ ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย
เจียงทิงไป๋ขมวดคิ้ว รวบรวมสติเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ หันกลับไป
เจียงอิ้งหรงสวมเสื้อผ้าบางเบา ด้านในเป็นชุดนอน แม้ด้านนอกจะคลุมเสื้อคลุมหนาหนักไว้ตัวหนึ่ง แต่ก็ยังกันลมเย็นที่พัดเอื่อยในค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงนี้ไม่ได้
คิ้วงามของเจียงอิ้งหรงขมวดมุ่น ดวงตาซับซ้อนจับจ้องเจียงทิงไป๋
นางเองก็คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนที่เย่จิ่วเฉินพานางมาพบจะเป็นเจียงทิงไป๋
นางเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจียงทิงไป๋อยู่ในแคว้นต้าโจว