เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 191 ช่างเถิด ข้ายอมแพ้การรักษาแล้ว
เจียงอิ้งหรงเบิกตากว้างจ้องเขม็ง ร่างไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่บนพื้น กระตุกเป็นพัก ๆ ราวกับกำลังระบายความไม่ยินยอมต่อโลกใบนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ยื้อชีวิตรวยริน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เหลิ่งเยวี่ยยืนอยู่ตรงหน้านาง มองจากเบื้องสูง ใบหน้าเย็นงามนุ่มลึกแฝงความเย็น ราวกับเครื่องจักรไร้ชีวิตที่เย็นเยียบ
คนสุดท้ายก็จัดการเรียบร้อยแล้ว
นางไม่เคยเป็นคนใจอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร ใครไม่ล่วงเกินข้า ข้าก็ไม่ล่วงเกินใคร หากใครล่วงเกินข้า ข้าก็ถอนรากถอนโคน นี่คือหลักในการดำเนินชีวิตของนางมาโดยตลอด
เหลิ่งรั่วเสวี่ย เย่ซือไป๋ เย่หลาน เจียงอิ้งหรง
คนเหล่านี้เคยคิดเอาชีวิตนาง แล้วนางจะเก็บพวกนางไว้ให้โลดแล่นต่อไปด้วยเหตุผลใด?
นางไม่ใช่พระแม่ศักดิ์สิทธิ์เสียหน่อย!
เหลิ่งเยวี่ยเลือกให้เจียงอิ้งหรงตายแบบเดียวกับเย่หลาน นางก็คิดว่าตนเป็นคนดีมากแล้ว