เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 อืม ข้าก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น
ความเย็นเยียบของค่ำคืนในฤดูสารทแต่งแต้มเมืองหลวงที่เดิมปกคลุมด้วยม่านหม่น ให้ยิ่งโศกเศร้าและอึมครึมกว่าเดิม
เจียงทิงไป๋นั่งอยู่ข้างโต๊ะ นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องดุจต้นหอมเคาะลงบนโต๊ะเป็นครั้งคราว ดวงตาล้ำลึกคู่นั้นราวกับท้องทะเลใต้ฟ้ายามราตรี คลื่นอันน่าหวาดหวั่นที่ยากหยั่งถึงพลุ่งพล่านอยู่ภายใน
ครู่หนึ่ง การเคลื่อนไหวของมือเจียงทิงไป๋ก็หยุดลงฉับพลัน
วินาทีต่อมา เขาพลันลุกขึ้น เดินไปทางประตู
ในจังหวะนั้นเอง ภายในห้องที่เงียบจนได้ยินเข็มตก สายลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันพัดผ่าน ปลุกไส้เทียนบนโต๊ะให้ไหววูบ
เปลวเทียนวูบไหวอย่างแรง ราวกับกำลังยื้อชีวิตรวยริน มันกระพืออยู่สองครั้งก่อนจะดับลง
ชั่วพริบตา ภายในห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบงันไร้เสียง
เจียงทิงไป๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ คิ้วกระบี่ที่พาดเฉียงถึงขมับขมวดเข้าหากันลึกขึ้นทันที