กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185 ข้าลำบากเหลือเกิน
“ตุบตับ—ตุบตับ—ตุบตับ—”
เหลิ่งเยวี่ยเบิกดวงตาสุกใสที่เย็นชาแต่ร้อนผ่าว จ้องมองเย่จิ่วเฉินผู้มีใบหน้างดงามไร้ที่ติและรอยยิ้มเปี่ยมศรัทธาอยู่ตรงหน้า
“เพราะในดวงตาของเจ้า มีข้า”
จะตายแล้ว
เหตุใดจู่ ๆ ถึงพูดคำหวานชวนใจสั่นเช่นนี้ออกมาได้
เมื่อเห็นสีหน้าจดจ่อและเลื่อนลอยเล็กน้อยของเหลิ่งเยวี่ย มุมปากเย่จิ่วเฉินก็ยกขึ้นอีกหลายส่วน ร่างของเขาโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิมตามจังหวะ
ใกล้จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน
เหลิ่งเยวี่ยเผลอคิดจะถอยหนี แต่ไม่คิดว่าเย่จิ่วเฉินจะรู้ทันความคิดของนางก่อน เขายกแขนโอบเอวนางไว้ทันที บังคับให้ร่างทั้งสองแนบชิดกัน
เหลิ่งเยวี่ยถอยไม่ได้แล้ว เริ่มหัวหมุนเล็กน้อย