เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 เพราะในดวงตาของเจ้ามีข้า
ในอดีต เย่โม่หานอดกลั้นมาโดยตลอด ซ่อนคมรอเวลา ไม่เคยเผยความเฉียบคมออกมา
ในราชสำนักมีเย่ซือไป๋คอยกดดันเขา ส่วนยามปกติ เขาก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสานเช่นเย่จิ่วเฉิน
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเย่หลานหรือเจียงอิ้งหรงแห่งตระกูลเจียง แม้ต่างรู้ว่าเย่โม่หานเป็นคนทะเยอทะยาน แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา
ทว่าในวันนี้ เวลานี้ ขณะนี้ เจียงอิ้งหรงจ้องมองเย่โม่หานที่ยืนอยู่ตรงหน้า นางจึงได้ค้นพบเป็นครั้งแรกว่าเขามีบางอย่างแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
ความเฉียบคมที่เผยออกมา ความเย่อหยิ่งไม่ยอมใคร และท่วงท่าวางอำนาจเหนือผู้คน เหลือบมองอย่างเหยียดหยันต่อทุกสิ่งนั้น ทำให้เขาดูราวกับเป็นคนละคนกับเย่โม่หานผู้เคยอดกลั้น
เจียงอิ้งหรงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นจึงค่อย ๆ สงบจิตใจลง
“องค์ชายสี่พูดจุดประสงค์ที่มาวันนี้ออกมาตรง ๆ เลยดีกว่า”
มาถึงขั้นนี้แล้ว เจียงอิ้งหรงคิดว่าหากพูดมากไปกว่านี้ ก็คงเป็นเพียงการเสียเวลาของทั้งสองฝ่าย