กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175 บ้านของข้า คือที่ที่มีเจ้าอยู่
“อย่า!”
“เสด็จพ่อ!”
“เยว่เอ๋อร์!”
ภายในตำหนักหย่างซิน เสียงร้องตกใจและเสียงคำรามดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ทว่ากลับกลบเสียง “กร๊อบ” ที่คมชัดและฉับไวใต้มือของเหลิ่งเยว่ไม่ได้
นั่นคือเสียงลำคอถูกบีบหักทั้งเป็น
ฉับไวเด็ดขาด ลงมือสังหารอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เย่หลานเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ยิ่งไม่อาจยอมรับได้ว่าร่างไร้เรี่ยวแรงของตนจะร่วงลงกับพื้นอย่างหนัก
ลมหายใจขาดหาย หัวใจก็หยุดเต้น
เหลือเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังคงสะท้อนอารมณ์ทั้งหมดในวินาทีก่อนสิ้นใจ