เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 ครานี้ เจ้าหาที่ตายเอง
ท้องฟ้ากระจ่างใสเป็นสีครามดุจชำระล้าง สงบงดงาม
ทว่าภายในตำหนักหย่างซินกลับถูกย้อมแดงด้วยโลหิตไปนานแล้ว
แม้เหลิ่งฉือจะบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบอันดุดันยังคงไม่ลดน้อยไปจากเมื่อครั้งอดีต
องครักษ์เงาหลายคนตรงหน้าเขาถูกสังหารไปนานแล้ว
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เย่จิ่วเฉินถือกระบี่ยาว ผมดำปลิวไสว ใบหน้าขาวผ่องงดงามและคมชัดเป็นสันเปื้อนโลหิตสีแดงฉาน ชุดคลุมแพรดำของเขามีหยดเลือดแดงประปรายราวบุปผาบานสะพรั่ง งดงามเย้ายวนยิ่งนัก
องครักษ์เงาเบื้องหน้าล้มลงทั้งหมดแล้ว เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นประหนึ่งอสุราแห่งรัตติกาล นุ่มลึกแฝงความเย็นและกระหายเลือด
เย่จิ่วเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มกระหายเลือด เขาหรี่ตามองไปทางเย่หลานกับเหลิ่งเยวี่ยที่อยู่ไม่ไกล
นิ้วของเหลิ่งเยวี่ยงอเล็กน้อย กดอยู่ตรงลำคอของเย่หลาน ใบหน้าของนางซึ่งไม่เคยแสดงอารมณ์และสงบนิ่งราวคลื่นลมก็ยังไร้ความเปลี่ยนแปลง