เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 เคียงคู่จนผมขาว ร่วมเป็นร่วมตาย
หากเป็นคนทั่วไป เมื่อเผชิญหน้ากับประมุขแคว้น ทั้งยังถูกกระบี่คมกริบล้อมชี้ใส่ ต่อให้ไม่ขาอ่อนทรุดลงคุกเข่า อย่างน้อยก็คงปกปิดสีหน้าหวาดกลัวไว้ไม่อยู่
แต่เย่หลานกลับพบว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเหลิ่งเยวี่ยมีสีหน้าสงบนิ่งเช่นนี้
นางไม่เพียงไม่กลัวเขา
แต่ดูราวกับไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตามาตั้งแต่แรก!
การรับรู้นี้ทำให้เย่หลานผู้ได้รับการยกย่องจากผู้คนนับหมื่นมาตั้งแต่เล็ก โทสะพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
อีกทั้งเหตุผลที่เขาเกลียดเหลิ่งเยวี่ยก็ไม่ได้มีเพียงเรื่องนี้
เขาคุ้นชินกับการควบคุมผู้คนและทุกสิ่ง หลายปีมานี้เขาก็ควบคุมสถานการณ์เช่นนี้ไว้อย่างมั่นคงมาโดยตลอด
ไม่ว่าจะเป็นวังหลัง ราชสำนัก หรือเย่จิ่วเฉิน
ทว่าการปรากฏตัวของเหลิ่งเยวี่ยกลับทำลายความสงบมั่นคงทั้งหมดนี้อย่างไม่ทันตั้งตัว นางทำให้เย่หลานรู้สึกว่ามีบางสิ่งอยู่เหนือการควบคุม