กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 อย่าพูด จูบข้า
ใบหน้าเหลิ่งฉือหม่นคล้ำลงเล็กน้อย ราวกับผืนทะเลที่สงบนิ่งก่อนพายุโหมกระหน่ำ มองดูไร้พิษภัย ทว่าพร้อมจะซัดคลื่นยักษ์กลืนกินผู้คนได้ทุกเมื่อ
เหลิ่งเยวี่ยไม่กลัวเสียหน่อย
“ท่านพ่อ ท่านกับท่านย่าจะจากไปหรือ?”
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกราวผืนน้ำ เหลิ่งฉืออดเม้มริมฝีปากไม่ได้
รู้อยู่แล้วว่าจะได้คำตอบเช่นนี้
“เช่นนั้น ท่านอยากให้ลูกเอาตัวรอดอย่างขลาดเขลาเพียงลำพังหรือ?
ท่านพ่อ ข้าแซ่อะไร?”
เหลิ่งฉือขมวดคิ้ว “เจ้าถามอะไรเช่นนี้?”
“แค่ตอบข้าก็พอ”